| HOME > PODRÓZE > TURCJA 1998 | |
 | TURCJA 1998 |
| Jedna z najwspanialszych podróży na Bliski Wschód ! | |
| Na ptaki do Turcji wybrałem się w 1998 roku w kwietniu dzięki uprzejmości kolegów z Wrocławia: Jana Lontkowskiego i Tadeusza Stawarczyka. Dzięki ich propozycji znalazłem się w grupie 13 osób wyruszających na ściśle ornitologiczną wycieczkę koordynowaną przez Maćka Zimowskiego (Bird Service). Sądzę że ludziom nieco obeznanym z polskim światkiem ornitologicznym nazwiska przewodników mówią aż nadto. Wyjazd do egzotycznego kraju z takimi ekspertami musiał zaowocować wspaniałymi obserwacjami. I tak w rzeczy samej było. Pora, w której odwiedzaliśmy Turcję (9-27 IV) była doskonała na wyszukiwanie nawet bardzo skrytych ptaków. Wszystkie wróblaki śpiewały co pozwalało na szybkie ich wyszukanie. Nie było gorąco, ale i nie zimno (20-35 stopni C), zbyt często nie padało. A oto szczegółowy raport z wycieczki. |
| 9-11 IV Rzeszów (Polska) – Morze Marmara (Turcja) |
| Niestety, aż 3 dni należy poświęcić na dotarcie do Turcji samochodem (Passat combi turbodiesel + mikrobus) chyba, że ktoś lubi jechać na wariata po nocach. Rumunia i Bułgaria utkwiły nam w pamięci dzięki ciągłym kłopotom celno-łapówkarskim i czekaniu na granicach. Po drodze były ptaki, ale zależało nam na jak najszybszym dojechaniu na miejsce. Dość powiedzieć, że już w Turcji na poważnie rozważaliśmy powrót przez Grecję i Włochy (niestety za drogi). | 12 IV Morze Marmara - Afyon |
| Pierwsze obserwacje i bicie rekordów (10 gatunków na dzień – jeden z moich rekordów). Po noclegu przy przeprawie przez Morze Marmara dwa gatunki wodne (mewy czarnogłowe i burzyki śródziemnomorskie) wzbudziły nasze zainteresowanie wzrastające po przekroczeniu granicy między Europą i Azją. Tu musieliśmy w zasadzie operować łaciną bo nie pamiętaliśmy polskich nazw ptaków. W makii (zarośla porastające nadmorskie wzgórza) widzieliśmy sporo pokrzewek, wróbla hiszpańskiego, Emberiza cirlus a także mnóstwo żółwi greckich. Potem był jeszcze syczek i kowalik czarnomorski na szczycie ośnieżonej góry. Tak, tak – wystarczyła godzina aby z podnóża góry (35 stopni) dostać się samochodem na ośnieżone wierzchołki. Kurtki się przydały. |
| 13 IV Afyon – Silifke (niedaleko Cypru) |
| Przejeżdżamy przez rozległą równinę – centrum Turcji. Mnóstwo otwartych przestrzeni otoczonych ośnieżonymi szczytami górskimi. Po drodze dwa gatunki kalandry, skowrończyki krótkopalcowe, trzy gatunki białorzytek (isabellina, finschii i hispanica) i sęp płowy. Późnym popołudniem i wieczorem pokonujemy ostatnie pasmo górskie dzielące nas od Morza Śródziemnego, gdzie oszałamiają nas nocne zapachy jaśminów, pomarańczy i księżyc w pełni wschodzący nad skalistym wybrzeżem. |
|
|
| 14 IV okolice Silifke |
| Upalny poranek i przedpołudnie obfitują w nowe gatunki ptaków i krajobrazów. Na nadmorskich łachach odnajdujemy prinie, zaganiacze blade, frankoliny, dzierzbę białoczelną a na jeziorze/lagunie – kaczki jarzębate, modrzyki, pliszki żółte (feldegg i beema) oraz czajki szponiaste. Słowem szał, upał i znowu żółwie deptane przez stadka kłapouchych owiec. Ratuje nas ciepła kąpiel w morzu (35 powietrze/20 woda) i szybki powrót do auta. Po drodze sztubackim zwyczajem wszyscy zbierają muszelki i przechwalają się zdobyczami. Nikt nie zwraca już uwagi na sieweczki morskie. Popołudniowa wyprawa nad błotnistą deltę przynosi obserwację swojskiej pliszki cytrynowej. |
| 15 IV znów Silifke (na W) – Birecik (nad Eufratem) |
| Łazimy po skalistych nadmorskich wzgórzach i nawołujemy się jak owieczki do kolejnych ptaszków: bilbila, sikory żałobnej, drozdówki, jaskółki skalnej. Odważni nurkują poszukując intrygujących mieszkańców podwodnego świata. Późnym wieczorem dojeżdżamy do Bireciku i szukamy noclegu. |
| 16 IV Birecik i okolice |
| Przez cały dzień czeszemy okolice Bireciku co owocuje kolejnymi ptakami i przygodami terenowymi (przeprawa przez wąwozy po wyschniętych rzekach). Pojawiają się pokrzewki kaspijskie, śliczne wróble palestyńskie, wróble pustynne i wieczorem zimorodek srokaty. Odwiedzamy też jedyną w świecie półotwartą kolonię endemicznego ibisa grzywiastego, gdzie w książce pamiątkowej znajdujemy polskie wpisy. |
| 17 IV Birecik i Halfeti |
| Nadal poruszamy się w dolinie Eufratu (ok. 30 km od granicy syryjskiej). Trochę pada ale mimo to udaje nam się znaleźć opisywanego w przewodnikach syczka arabskiego – świetna sówka i bardzo cierpliwa. Krótki lunch nad Eufratem jest niestety przerywany zbiorowym wybieganiem do przelatujących ptaków. Na hasło “orzełek południowy!” panicznie wybiegamy z lornetkami na taras knajpki rozrzucając widelce i kawałki parujących szaszłyków. Turcy pukają się w śniade czoła. Po krótkim trzęsieniu ziemi odnajdujemy kolejnego pięknego ptaszka – gilaka bladego, skaczącego w przydrożnym ogródku. Na czuja zapuszczamy się też w intrygujący wąwóz i wyhaczamy kolejne raryty – irankę, Emberiza cineracea semenowi i nagórnika skalnego. |
| 18 IV Birecik – Develi |
| Powoli acz nieuchronnie obieramy kierunek powrotny. Wzgórza znów obdarzają nas kolejnymi nowościami (na widziane już raryty nie zwracamy uwagi) – złotorzytką, Emberiza caesia i jaskółką skalną. Wieczorem, po przeprawie przez bezdroża południowej Turcji (1800 mnpm) docieramy do miejscowości Develi. |
| 19 IV okolice Develi (bagna Sultan) |
| Po całonocnej burzy ruszamy na podbój ogromnej płaskiej niecki otoczonej potężnymi górami (3900 mnpm). Tu witają nas tamaryszki, sieweczki pustynne, skowrończyki małe, mewy cienkodziobe i samotny czerwonak. Dalsza wędrówka po stepowiejącym dnie suchego jeziora owocuje obserwacjami przelotnych stad batalionów, czerwonaków i licznych skowrończyków. |
| 20 IV Develi – Kapadocja – Kulu |
| Dzień zapowiada się bardziej kulturalnie – zamierzamy odwiedzić mekkę turystyki komercyjnej, krainę dziwacznych gór i zamieszkałych grot – Kapadocję. Przeciskamy się więc w tłumach turystów, autokarów i pstrykamy. Ptaki też są – kurhanniki, iranki i ścierwnik. Wieczorem odwiedzamy niepozorne jeziorko wśród pól gdzie szaleją stada czerwonaków i sterniczki. |
|
|
| 21 IV Park Narodowy SoGoksu |
| Dzień drapoli. Wspinamy się na pokryte sosnami wzgórza i wypatrujemy. Zgłodniałe sępy kasztanowate wkrótce zaczynają krążyć nam nad głowami. Pojawia się też orzełek i jeden orłosęp (fuks!). Wizyta w pobliskiej rzeźni (wg przewodników wyśmienite miejsce na sępy) wymaga użycia znaków manualnych (podrzynanie gardła) i wokalnych (beczenie). Tubylec szerokim uśmiechem daje znak, że zrozumiał. Ptaków w rzeźni niestety nie było – może trafiliśmy w sjestę. |
| 22-26 IV wybrzeże Morza Czarnego – Istambuł – Polska |
| Przejazd nad Morzem Czarnym pozwala na obserwacje nurów czarnoszyich, pokrzewki aksamitnej i przelotnych orlików. W Istambule złośliwa sklepikarka denuncjuje nas straży miejskiej, która pod naszą nieobecność odholowuje samochody z niedozwolonego miejsca parkingowego. Przez przypadek jedynie ktoś zauważył bardzo podobny do naszego samochód, z bardzo podobnym bagażem i bardzo podobną rejestracją wleczony ulicami rojnego miasta. Powrót przez Bułgarię i Rumunię wyzwala w nas najdziksze instynkty i chęci utopienia celników w “dezynfekcyjnej” kałuży. Na szczęście trafiamy wreszcie do Tokaju, który jawi się wręcz oazą wypoczynku. Zjadamy wspaniałą kolację obficie zakrapianą przednim winem i podsumowujemy wrażenia z wyprawy. |
| Trochę danych i użytecznych informacji: |
|
| Muszę przyznać, że wyjazd do Turcji był najciekawszy z moich dotychczasowych zagranicznych peregrynacji z lornetką. |
|
|
|
Stoją od lewej: Tomek Kułakowski, Robert Miciałkiewicz, ...., ..., Tadek
Stawarczyk, Bogdan ... (niżej), ... (wyżej), Wojtek ..... Kucają od lewej: Janek Lontkowski, Bogdan Lontkowski, Marcin Sidelnik, ......... |
